نگذاريد كودكانتان از اخبار ترسناك بترسند! 

والدين، معلمان، دوستان و رسانههاي جمعي، اصلي‌ترين منابع خبري كودكان به شمار ميآيند. كودك از طريق همين منابع خبري با دنياي پيرامونش آشنا ميشود. هر چند كه اخبار تلويزيون، راديو و اينترنت ميتواند تجربه آموزشي مفيدي براي كودك تلقي شود، اما ممكن است به نسبت محتواي خبر يا تصوير، مشكلاتي هم براي كودك به وجود بيايد. گزارش‌هاي مربوط به بلاياي طبيعي، آدم ربايي، كودك‌آزاري، كشتار، فعاليتهاي تروريستي و مسايل جنسي باعث ميشوند تا دنيا در نگاه كودك چهره‌اي خصمانه، تهديدآميز و گيج‌كننده به خود بگيرد.
چطور ميشود در مواجهه با چنين اخبار و تصاويري به كودك كمك كرد؟ محققان معتقدند كه اگر در رابطه با چنين اخباري با فرزندتان گفتگو كنيد، به او كمك كرده‌ايد تا درك واقع‌بينانه‌تر و متعادل‌تري از دنيا داشته باشد. كودكان از اخبار چه ميفهمند؟
خبرها، برخلاف فيلم و ديگر انواع برنامههاي سرگرم‌كننده، واقعيت دارند. اما چه بسا كودك به نسبت سن و سال و ميزان بلوغش قادر به تشخيص دادن خيال از واقعيت نباشد. تا قبل از 7 يا 8 سالگي، كودك احساس ميكند هر چه در تلويزيون مي‌بيند، عين واقعيت است. بعضي از كودكان در اين سن و سال، ممكن است به سبب صراحت موجود در بعضي خبرهاي پر سر و صدا و جنجالي، آن رويداد را <دروني سازي> كنند و آن را در ذهنشان تبديل به چيزي كنند كه ممكن است براي خودشان اتفاق بيفتد. كودكي كه خبري را در مورد كودك ربايي يا بمب گذاري ميشنود، ممكن است از خودش بپرسد: <نكند من نفر بعدي باشم؟ نكند اين اتفاق براي من هم بيفتد؟>بلاياي طبيعي و داستانهاي مربوط به ديگر انواع ويراني و خرابي نيز به همين روش ميتواند <شخصي‌سازي> شود. كودكي كه در تلويزيون شاهد ويراني خانه‌اي در روند يك زلزله در آن سوي دنيا بوده است، ممكن است شب خوابش نبرد و دايم نگران باشد كه آيا ساختمان خانه آنها از استحكام لازم در برابر زلزله برخوردار است يا نه؟! تلويزيون اين قابليت را دارد كه دنيا را كوچك كند به خانه‌هاي‌مان بياورد. پزشكان مي‌گويند تلويزيون‌هاي جهاني با اصرار بيش از حد بر پخش اخبار خشونت آميز ممكن است باعث بروز نشانگان <دنياي خبيث> در كودكان شود. در اين نشانگان، كودك تصوير و تصور نادرستي از واقعيت‌هاي دنيا و جامعه در ذهن خودش ميسازد.

با كودك درباره اخبار صحبت كنيد
براي اينكه ترس و اضطراب ناشي از اخبار را در كودكانتان كاهش دهيد، بايد آمادگي داشته باشيد تا آنچه را كه روان‌ شناسان، <اطلاعات صريح اما محدود> مينامند، به فرزندتان منتقل كنيد. يعني حقيقت را به كودك بگوييد اما نه همه حقيقت را، بلكه فقط تا حدي كه مورد نياز است. با كودك بايد صادق باشيد اما تا حد امكان، بايد سعي كنيد كه وارد جزييات نشويد.اگرچه بعضي چيزها، مانند بلاياي طبيعي، خارج از كنترل ماست اما پدر و مادرها بايد سعي كنند به كودكانشان مجالي بدهند تا ترس خود را ابراز كنند. آنها را تشويق كنيد تا آزادانه در رابطه با آنچه آنها را ميترساند با شما صحبت كنند. آنها گاهي توضيحات سطحي شما را نمي پذيرند. شك و ترديدي كه آنها در سنين بالاتر، نسبت به اخبار از خودشان نشان ميدهند، مقتضاي سنشان است و ممكن است ترس و اضطراب آنها را از ديد والدين پنهان نگه دارد. اگر متوجه اضطراب فرزند بزرگترتان شديد، بايد به او كمك كنيد تا بر ترسش غلبه كند. اشتياق بزرگترهاي خانه براي گوش دادن به نگرانيهاي كودك، بسيار موثر است.با نوجوانانتان ميتوانيد حتي چنين بحثي را مطرح كنيد كه اصلا لزوم پخش چنين خبر وحشت انگيز و آزاردهنده‌اي چيست؟ اصلا آيا فلان خبر واقعا ارزش اطلاع رساني را داشته است يا فقط به صرف جنجالي بودن مورد توجه يك شبكه قرار گرفته است؟ بدين ترتيب، يك داستان ترسناك تبديل به يك بحث مفيد در رابطه با نقش خبر و جنبههاي مختلف اطلاع رساني خواهد شد.